Vliegen in zout water: drie dagen rond Cap d'Agde
Een telefoontje naar Matthieu: "Zin om aan zee een paar vliegen te werpen?"
Het gidsseizoen op wateren van de eerste categorie zit erop, dus hij is van de partij. En zo gaan we met onze vliegenhengels op pad voor drie dagen rond Agde, klaar om een nieuwe wereld te ontdekken. Forelrivieren kennen we goed, maar met zeevissen hebben we nog geen ervaring.
De monding
Eerste stek: de monding van het kanaal van Clot de Malhet. De tramontane verwelkomt ons met windstoten tot 50 km/h en maakt het werpen lastig. We moeten de wind in de rug houden en zijn kracht benutten om onze streamers weg te zetten. Onze vliegenselectie is vrij eenvoudig: een paar Deceiver, Clouser Minnow in verschillende kleuren, enkele Crazy Charlie (verzwaarde garnalenimitaties om dicht bij de bodem te vissen), twee of drie drijvende vliegen (type Foam Skater) en natuurlijk zandspieringimitaties van het type Surf Candy!
De recente overstromingen van de Hérault hebben het water gekleurd. We kiezen voor flashy patronen die afsteken tegen het chocoladebruine water. Worp na worp volgt. Het is alweer donker en we hebben nog geen enkele aanbeet gehad.
Vliegvissen aan de voet van de kliffen van Agde
Op de ochtend van de tweede dag veranderen we van aanpak. We trekken naar het heldere water onder de kliffen van Agde. Het licht en het uitzicht doen denken aan een wereld die nog maar net is ontstaan. We klauteren op de rotsblokken om onze lijnen door de wind te werpen.
Ik probeer de vlieg op verschillende manieren te bewegen en wissel mijn strips af. Vooral Roly Poly blijf ik proberen - ik heb begrepen dat zeebaars hier goed reageert op snel bewegende vliegen.
Mijn voet glijdt weg op een glad rotsblok en ik haal een natte voet. Een mooie gelegenheid om de watertemperatuur te voelen. Het water is nog erg warm. Te warm? Door het gebrek aan activiteit beginnen we het ons af te vragen. We praten met plaatselijke vissers; die zijn het er allemaal over eens: de omstandigheden zijn lastig en de vissen zijn al weken weinig actief. Dat plaatst onze eerste, weinig succesvolle pogingen wat in perspectief...
Mijn nieuwe uitrusting
De Guideline LPX van 9 voet voor een vliegenlijn van klasse 8 vormt samen met de Aura-vliegenreel en een Coastal intermediate vliegenlijn een mooi uitgebalanceerde combinatie. Ondanks de windstoten geniet ik van het werpen. Tussen de rotsblokken voorkomt mijn Sondergaard Coastal-lijnmand dat de lijn in de knoop raakt of blijft haken.
Op zoek naar geep op de pier van Cap d'Agde
We zoeken een andere stek op en kiezen voor de pier van Cap d'Agde, waar we verschillende kleinere streamers proberen. Matthieu ziet een mooie geep. De vis volgt de zandspieringimitatie bijzonder fel. Hij hangt. En schiet even later weer los... Matthieu besluit vervolgens wat op zicht te vissen (de riviervisser komt weer boven!) en loopt de pier af. Een tweede geep wordt gespot, gehaakt en gaat op dezelfde manier weer verloren. Niet zo eenvoudig om de haak te zetten bij een vis met zo'n naaldfijne bek!
Op zicht vissen op harder bij de havenuitgang
Op de derde dag gaan we naar de havenuitgang om op zicht op harder te vissen, de vis die hier muge wordt genoemd! Onze streamers maken plaats voor kleine, onopvallende vliegen: vlokreeftjes (bedoeld als imitatie van kleine garnalen), kleine nimfen en broodimitaties. Harder schuw noemen is een understatement. Deze vis is ronduit paranoïde en de zeldzame aanbeten zijn uiterst voorzichtig! We moeten met fijn materiaal en vrij ver uit de kant vissen. Toch laten een tiental harders zich verleiden door onze broodimitatie. Dat geeft ons weer wat moed. Ik probeer een tandemmontage, een combinatie van een droge vlieg en een nimf, met twee "broodvliegen": de ene drijvend, de andere onder water. Een kleine zeebrasem laat zich verleiden!
Een zeebaars volgt
Maar het is een andere vis die ons in de haven het meest zal bijblijven. Matthieu heeft een paar rondzwemmende gepen gezien en knoopt een Surf Candy aan zijn tippet. Hij werpt een paar keer en verspeelt opnieuw een geep. Bij de volgende worp verschijnt achter zijn zandspieringimitatie het baarsachtige silhouet van een mooie zeebaars. De zeebaars volgt de vlieg zonder toe te happen. Een tweede keer komt hij terug, zwemt mee met de streamer... en verdwijnt dan. Een vluchtige maar bemoedigende ontmoeting. Die ook vragen oproept. "Wat heb ik gemist? Wat heb ik verkeerd gedaan? vraagt hij zich af. Lag het aan mijn vlieg, de beweging van de vlieg, de snelheid van binnenvissen of mijn te zichtbare silhouet op de kade?"
De laatste worpen vanaf het strand in de schemering
Na een stevige maaltijd halverwege de middag - gelukkig serveren de restaurants aan zee tot laat! - besluiten we ons opnieuw op zeebaars te richten en nog één aanpak te proberen: vissen in de golven en het ondiepe water langs het strand. Voor Matthieu een mooie gelegenheid om zijn zwembroek aan te trekken en het water in te gaan. Hij vangt een pieterman op een kleine rode streamer die hij vlak boven de bodem beweegt. Zelf krijg ik een flinke aanbeet in de golven. Meteen is de motivatie terug! We gaan door tot het laatste daglicht; zeebaars zou 's nachts actiever zijn dan overdag. Aan de horizon verdiepen de okertinten zich en kleuren ze purper, terwijl de zee metaalblauw wordt. We werpen in de schemering en leggen de vliegenlijn op het harde zand om verder te kunnen werpen. Als het echt donker wordt, nemen we met tegenzin afscheid van het strand en de zee.
Deze zonnige herfstdagen, in de wind en de zilte lucht van de Middellandse Zee, hebben ons een goede indruk gegeven van dit nieuwe speelterrein. Ze hebben ook duidelijk gemaakt hoe weinig we nog van deze omgeving weten... Maar juist dat maakt de ervaring zo boeiend: opnieuw die onzekerheid, die aarzelingen en die nieuwsgierigheid van het prille begin voelen. Als het om vliegvissen op zee gaat, komen we nog maar net kijken. We komen dan ook graag terug om te werpen en te strippen, met wat meer houvast en nog altijd evenveel nieuwsgierigheid. Wordt vervolgd!
- HET MATERIAAL DAT WE TIJDENS DEZE TRIP HEBBEN GETEST -
